Na enige vertraging door het enorme noodweer. Lees: echt noodweer waar het met bakken uit de lucht kwam vallen, en onweer waar je u tegen zegt, vertrek ik rond 15:00 uur vanuit L’Alfas del Pi, richting La Manga del Mar Menor. Een kustplaatsje in de regio Murcia.

Het is vanaf mijn huidige locatie ± 2 uur rijden. Waar ik vooraf bedacht had daar rond 13:00 uur met mijn billen in het zand te zitten, werd dit dus wat later. Helaas, want daar was het wel goed weer en had ik de eerste kleur al kunnen pakken.

Over kleur gesproken, dat is de kleur rood die ik pak. Want bruin worden kan ik blijkbaar niet.

La Manga door de ogen van een local

Eigenlijk kan ik deze rubriek niet ‘Mies neemt je mee’ noemen, aangezien ik door een echte local op sleeptouw werd genomen. Nu klinkt sleeptouw negatiever dan dat het is, het was fantastisch!

Toen ik La Manga binnenreed zag ik al hoe prachtig het was. Ben je er nog nooit geweest? Zeker een bezoek waard!

Nu heb ik het geluk dat hier een oud collega woont, mag ik inmiddels vriend zeggen? Oud collega klinkt zo ongezellig.

Enfin. Afgesproken om te meeten, bij toeval eigenlijk. Mijn 5 voor mijn eindexamen op school vroeger voor aardrijkskunde is nog altijd een feit. Ik had simpelweg een volgende stop gepland, wist ik veel dat dat bij hem om de hoek was.

Deze keer dus geen tip voor een Park4Night code, aangezien ik mijn camper bij hem in de straat heb geparkeerd. Gok niet of hij er blij van wordt wanneer ik deze gegevens deel.

Maar goed, ik word dus meegenomen. Heerlijk! Niet zelf nadenken, maar mezelf laten onderdompelen in zijn wereld en waarom hij La Manga zo prachtig vindt.

Mijn hoofd op vliegtuigstand

Ik had nog geen vijf minuten geleden geparkeerd en de eerste, koude, cerveza stond voor mijn neus. Dit begint goed!

Na een snelle bij-klets-ronde was het tijd voor het strand. En laat dat nou eens letterlijk om de hoek zijn. En als ik zeg letterlijk, bedoel ik letterlijk. Aan het einde van de straat loop je een prachtig strandje op, in alle rust en wat een uitzicht.

De man was overal op voorbereid, koeltasje met koude biertjes, SUP mee en eigenlijk hoefde ik weinig te doen. Passenger princess, maar dan op het strand. In de avondzon, op de SUP dus. Ik hoefde nergens over na te denken, ook wel eens lekker.

Wat K3 opeens kwam doen

Dit was HET moment dat ik dus non-stop het liedje van K3 in mijn hoofd had, wat op dat moment even als werkelijkheid voelde.

Laat me vrij, want werken is niets voor mij
Geef me een luchtmatras (SUP) en laat me op de blauwe golven deinen

Verder had K3 weinig met deze dag te maken, maar toch.

Uit mijn comfort zone

En vandaag is de dag dat ik ook écht uit mijn comfort zone stap. Aangezien Jonay niet alleen gezellig is, maar ook nog eens een ware artiest, had de beste man in de avond een optreden.

Zijn BN’er leven heeft hij enkele jaren geleden wel achter zich gelaten, maar wanneer er dan in zijn geliefde dorp wordt gevraagd of hij een avondje kan komen zingen en spelen (gitaar) kan hij dat natuurlijk niet weigeren.

Ik mocht mee, en dat aanbod kan ik natuurlijk niet afslaan. Al vind ik dit onwijs spannend! 1. Hij moet 2 uur optreden, dus dat betekent dat ik 2 uur alleen ben. Daar ben ik niet goed in, maar we gaan de uitdaging aan. 2. In een barretje met alleen maar Spanjaarden. Again: spannend, maar ook deze uitdaging ga ik aan.

Nu denk je misschien: “Maar, Mies jij woont toch al 6 jaar in Spanje?’ Dus, aanname: dan spreek je toch Spaans?! Ja, dat zou je denken maar niets is minder waar. Helaas! Daar kan ik een heel boek over schrijven, maar de korte uitleg.

Ik vind het zo verdomde moeilijk. Ik durf echt wel te zeggen dat ik het voor 90% versta en begrijp. Alleen het terug praten, of überhaupt spreken. Dit is een totaal andere hersenhelft die geactiveerd moet worden en daar gaat het mis. Niet bij het activeren, wel bij de totale blokkade die ik krijg wanneer ik adem haal om iets te gaan zeggen.

Kleine afslag, wat waren de mensen hier ontzettend vriendelijk. En heb ik mezelf geen seconde alleen gevoeld, juist doordat er alle begrip was voor het feit dat ik niet zo goed Spaans sprak. En werd ik direct een soort van opgenomen door een vrouw die met haar partner en vriendin was, waarmee ik heb afgesproken dat zij Spaans zou spreken en ik zou Engels spreken, want dat wilde zij graag oefenen.

Het echte Spaanse leven: Optreden in Emporio

Gelukkig niet ikzelf, moet je jezelf voorstellen met mijn gekrijs in de microfoon. Maar Jonay dus. Wat kan deze man zingen. Dat wist ik al, maar wat is het dan extra leuk om het op zo een manier mee te mogen maken. Een klein Spaans barretje, waar iedereen direct aan stond toen hij begon.

Wat het extra leuk maakte: er kwam een touringcar aan met +- 50 jongeren voor een vrijgezellenfeest. Geen idee of ze dit in Spanje gezamenlijk vieren, zij wel.

Maar, daardoor werd het in het barretje eigenlijk te druk. Het was onmogelijk voor Jonay om boven de drukte uit te komen waardoor hij besloot buiten nog wat te spelen en zingen voor de mensen die hier speciaal voor gekomen waren.

Conclusie: uiteindelijk stond iedereen buiten en werd daar een eigen feestje gemaakt. Wil je de sfeer echt even proeven? Check mijn Instapagina voor de beelden.

Het was fan-tas-tisch!

Wil jij hier ook van genieten? Check dan even Spotify
Seaneman y Juan. Mijn favoriet? ‘Waarom (Latin Mix)’

Salsa dansen in La Manga

En nu was het tijd dat de artiest zelf mocht genieten. Al deed hij dat tijdens het optreden ook volgens mij, maar je snapt wat ik bedoel. Op naar Bondi Beach Cabo de Palos, geen idee waar ik terecht zou komen. Maar ik was overal voor in.

Salsa dansen. Error! Niet omdat ik dat niet leuk vind, maar voornamelijk om naar te kijken. Want het ritme gevoel wat Spanjaarden hebben zit in het bloed, krijgen ze bij de geboorte denk ik. Ik voel mezelf dan net een garnaal die echt wel op de maat van links naar rechts kan bewegen en met een beetje geluk er ook nog een arm in kan gooien. Maar daar stopt het wel.

Challenge accepted voor Jonay, ik ga jou dit leren. Het was leuk, en zo lang ik enkel tot 3 hoef te tellen en aan moet sluiten gaat het prima. Applausje voor Mies. Maar wanneer er dan toch iets anders bij komt kijken van een draai of wat dan ook, totale storing in mijn hoofd.

Nu ging het volgens de beste man wel goed, en zeker de laatste poging. Nu ben ik er niet zeker van of dat echt zo is, of dat hij gewoon heel aardig is en mij laat geloven dat het goed ging. We will never know…

Privé concert

Hollander als ik ben, luister ik instant Nederlandstalige muziek. Een keer een Spaanse song, of een top 40 hitje, helemaal prima. Maar mijn Spotify is volledig gevuld met hits van eigen bodem. Dus heb ik een ‘pinky promise’ gekregen dat er nog een Nederlands liedje werd gespeeld en gezongen.

Gelukkig is hij de beroerdste niet en kreeg ik een heel concert. Van André Hazes tot Bizzey en mijn huidige lijflied van K3 kon natuurlijk ook niet ontbreken.  

Gelukkig heb ik niet hoeven te betalen, dan had ik een klacht in moeten dienen want hij nam wel vaak pauzes om weer een slok wijn te nemen zeg 😜

Genoeg is genoeg

Aangezien wij nette mensen zijn, was het om 05:00 uur ook wel een mooi moment om de gitaar weg te leggen en de buren te laten slapen. (Sorry buren, we hadden oprecht niet door dat het zo laat was).

Genoeg is genoeg is dan ook van toepassing op de muziek. Uiteraard niet op de wijn. Waar ik bij thuiskomst braaf een glaasje water pakte, staat dat er waarschijnlijk nu nog maar was het vooral de fles wijn die wel op ging.

De vogels horen fluiten

We hebben zo zitten kletsen nog, over van alles en nog wat. Serieuze onderwerpen maar, elkaar kloten zijn we ook goed in. Ik zal de gemene uitspraken die we gedaan hebben achterwege laten, voordat een van ons een complex rijker is.

De vogels dus, we hadden letterlijk geen idee dat het al zo laat was. Het was dat de vogels begonnen te fluiten dat ik dacht, ik zal eens een keer op de klok kijken. Het was half zeven 😮

Ik moest echt naar bed! Ik kon mezelf niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo laat in bed lag, ik moest en zou NU naar bed gaan. Maar Chat besloot anders.

Zonsopgang in La Manga

Feit was dat over 20 minuten de zon op zou komen. Ging ik daar op wachten? Aangezien ik anno 2026 niet meer zelf kan nadenken over de echte levensvragen, werd ook hier ChatGPT wederom geraadpleegd.

‘Chat, wat denk jij? Moet ik wachten op de zonsopkomst of kan ik beter naar bed gaan? Ik wil dat jij een keuze voor mij maakt’

Chat was kort maar krachtig: ‘Blijf wakker en ga kijken’

Bedankt Chat, dan is het dus jouw schuld als ik mezelf morgen niet lekker voel. Die 20 minuten zullen namelijk echt de doorslag geven, uhum.

Eerlijk, het was prachtig. Maar mijn spanningsboog en vermoeidheid vonden het na 3 minuten ook wel welletjes. Ik was er helemaal klaar mee. De lucht was mooi, check. Ik heb een foto gemaakt, check. Ik heb een filmpje gemaakt, check.

Heel snel m’n bed in

Ik was kapot! Gebroken! Klaar! Ik heb denk ik nog nooit zo snel in mijn bed gelegen. Ik ben naar mijn camper gelopen, en mezelf voorover laten vallen. Of eigenlijk, gesprongen, het is nogal een hoog bed. Ik heb niet eens de moeite genomen om mijn pyjama aan te trekken, mijn gezicht schoon te maken of wat dan ook. Foei Mies!

Ik werd de volgende dag, na 4 hele uren slapen, dan ook wakker in mijn kleding en make-up nog op mijn gezicht. Blijkbaar was ik wel zo KO dat ik ben gaan liggen en niet meer heb bewogen, mijn make-up zat er nog precies zo op als de vorige avond😅

To be continued…

Ik kan alvast verklappen, de blog van de zondag zal niet heel lang zijn.