Jup, that’s me! Toen ik begon met deze blog schrijven, over mijn eerste soloreis mét camper door Spanje, heb ik een ding afgesproken. Ik ben altijd eerlijk! Ik ga het plaatje niet mooier maken dan dat het is, ik ga niets achterwege laten. Jullie krijgen het eerlijke verhaal, wat er ook gebeurt.

En zo stond ik dus vandaag huilend midden in Sevilla.

Throwback van de camperreis tot dusver

Tot op heden gaat alles eigenlijk vlot. Ik ging deze reis maken natuurlijk omdat ik niet goed weet waar ik heen wil met mijn leven. Klinkt heel zwaar zo, het is minder zwaar, maar wel de realiteit.

Ik was voorbereid op het feit dat ik mezelf tegen zou gaan komen. Ik ben nou eenmaal niet zo heel goed in dingen alleen doen. Alleen een avond thuis op de bank met Netflix, prima! Naar het strand met een boek, ook een super goed idee. Maar verder…

Ik ben er vandaag achter gekomen waar mijn grenzen liggen. Alleen de natuur in, een dagje strand of zwembad, een dorpje bezoeken of überhaupt het alleen op reis zijn. Ik geniet van iedere minuut.

Ik vind het zelfs niet eens spannend! Het rijden niet, het overnachten niet. Op een plek na waar ik helemaal alleen sta, dat voelde gewoon niet chill. Maar overall, een en al ambiance.

Citytrip naar Sevilla

Tot vandaag! Ik heb er vooraf geen seconde over nagedacht dat dit heel anders zou kunnen zijn. Alles ging me toch soepel af. Dus een mooie spot voor de overnachting gevonden, aan de Guadalquivir. Werkelijk prachtig. Ik sta midden in de haven, met aan de ene kant dus de rivier, aan de andere kant de haven met mooie boten en gezellige terrasjes. P4N code: 12067

Ik was vanmorgen vroeg vertrokken vanuit Granada om hier op tijd aan te komen en de hele dag te kunnen genieten van Sevilla.

Zo gezegd, zo gedaan. Om 12:00 uur parkeerde ik de camper. Even omkleden, opfrissen en vamos!

Alleen met de bus door Sevilla. Uitdaging één

Ik ging met de bus vanuit de camperplek naar het centrum van Sevilla. Nu is dit voor normale mensen waarschijnlijk heel normaal en allesbehalve een uitdaging. Voor mensen zoals ik, die pure paniek krijgen bij het woord openbaar vervoer en ware uitdaging is.

Maar, deze reis is er voor bedoeld om mezelf uit te dagen. Mezelf tegen te komen en grenzen te verleggen. Dus daar stond ik, te wachten op lijn M140. Voor €1,70 (let op alleen mogelijk om contant te betalen) ben je binnen 20 minuutjes in het centrum.

Stoer ben ik hè?!

Plaza de España

De bus stopte op 8 minuutjes lopen van Plaza de España dus navigeer ik daarheen. Zoek ik daar een plekje om te lunchen (wat uitdaging twee zou worden) en daarna lekker de stad verkennen.

Nu blijkt Plaza de España helemaal niet in het centrum te liggen, maar midden in een park. Hoe moet ik dit nou toch weten? Is in elke andere willekeurige stad zo een plein of bezienswaardigheid niet midden in het centrum?

Maar goed, moed verzameld om eerst daar even rond te kijken. En met moed bedoel ik vooral omdat ik echt enorme honger had. Ik had namelijk bewust niet bij de camper gegeten voor vertrek, omdat ik van mezelf vandaag de uitdading van alleen lunchen aan moest gaan en als ik honger zou hebben, was dit een goede stok achter de deur.

Plaza de España uitgespeeld. Ben even benieuwd naar jullie mening? Wat vinden jullie hier van? Ik vond het mooi hoor, zeker! Maar ik had echt totaal iets anders verwacht.

Op zoek naar een lunchplek. Uitdaging twee

Het leek mij op dit moment nog steeds logisch dat dit vlak bij het oude centrum moest zijn. Aldus mijn beredenering dat zoiets ‘altijd’ in het centrum is.

Aan de wandel dus. Tot ik op een gegeven moment half verdwaald raak, en in elk geval niets tegen kwam wat op een centrum lijkt.

En toen gebeurde het…

De eerste tranen

Ik had het zo intens warm (het is hier 37 graden) en misschien nog wel meer honger. Ik werd er een beetje licht van in mijn hoofd en kwam dus in de verste verte geen plek tegen om iets te eten. Daar was de stress en paniek. En wat gebeurt er dan bij mij? Helaas, ik ga huilen.

Natuurlijk doe ik dat niet bewust, dat ik denk ik ga in een hoekje zitten huilen en dan komt alles goed. Ik kan het niet stoppen, tegenhouden of voor zijn. Het gebeurt.

Daar loop je dan, als 35-jarige vrouw in je eentje jankend door Sevilla, verstopt achter je grote zonnebril.

Mies, herpak jezelf

Ik ben op een bankje gaan zitten, nog wel een flesje water kunnen scoren bij een kiosk en Google maps geraadpleegd. Oké Mies, nog 15 minuten lopen. Dit kan je!

Aan de wandel, en op een gegeven moment zag ik in de verte inderdaad terrasjes. Waar ik was? Werkelijk geen idee. Volgens mij echt een buitenwijk van Sevilla, maar dat maakte me op dat moment niet meer uit.

Wederom tranen

En nu komt het erge van alles. Je hebt het zo warm, honger, wil even mentaal bijkomen. En dan is er een ding wat ik nog spannender vind dan wat dan ook. Alleen op een terras gaan zitten.

Er zijn mensen die hier van genieten, genoeg vrienden hebben die mee willen gaan, maar bewust kiezen om even lekker zelf te gaan. Chapeau! Ik vind dit dus zo knap, stoer, en alles wat je maar kan bedenken. Ik kan dit gewoon niet. Dit is zo een enorme drempel voor mij!

Dus je voelt het al aankomen. Je MOET gaan zitten, elke vezel in je lichaam heeft het nodig. En toch loop je door. Again, jankend achter mijn te grote zonnebril. Thank god dat ik vandaag de grote variant heb gekozen.

Eind goed, al goed

Maar, geloof het of niet. Uiteindelijk ben ik ergens gaan zitten. Ik heb zeker het terras gekozen waar de minste mensen zaten. En waarom? Opnieuw geen idee. Alsof die mensen bezig zijn met mij. Als ik iets geleerd heb, is dat iedereen het eigenlijk ‘te’ druk met zichzelf heeft, dus het waarschijnlijk niet eens opvalt dat ik daar alleen zit.

Maar toch, heb ik dat stemmetje op deze momenten niet in mijn hoofd.

Lunchen met Salmorejo

Als je mij kent begin je bij de kop waarschijnlijk al te lachen.

Ik wilde een burger bestellen, even goed vet eten om de energie weer op pijl te krijgen. Helaas, dit hadden ze niet. Wat dan? Wanneer je onder druk iets moet bestellen omdat de ober naast je blijft staan maak je eigenlijk altijd de verkeerde keuze. Ik in ieder geval wel.

Dus ik vraag aan de beste man, wat hij aanraadt. Hij gaf zeker antwoord, maar ik verstond echt niets van wat hij zei. Of het kwam niet binnen. Ik weet het niet.

Dus mijn antwoord was: Ja, doe dat maar!

Krijg ik toch Salmorejo voor mijn neus. Als ik iets vies vind, is het dat! Een soort koude soep, waarom zou je dat eten?

Voor vandaag neem ik het voor lief. Ik heb met lange tanden de halve kom naar binnen gewerkt, zodat er iets in me zat en ik energie had om terug te keren naar de camper.

Redders in nood

En daar waren mijn twee heldinnen. Fleur (mijn schoonzus) is met haar zus een paar dagen in Sevilla. We zouden misschien meeten, maar had vooral aangegeven dat zij lekker hun ding moesten doen en als het uit zou komen ik aan zou haken.

Natuurlijk hoopte ik haar te zien, want mijn schoonzus is sowieso de leukste!

Maar jullie begrijpen wat ik bedoel, ik wil mezelf niet opdringen. Geniet lekker samen met je zus, iedereen heeft een druk leven dus jullie zien elkaar ook niet dagelijks.

Maar de meiden hadden met me te doen. Ik wilde niet per se medelijden, ik kreeg het toch. Dus ik kreeg de locatie van het appartement, ik kon lekker daarheen komen, even uitpuffen en bijkomen en zouden we daarna een wijntje gaan doen.

Je kon me met weinig op dat moment blijer maken! En gelukkig wilde ze mij ook zien, niet alleen omdat ik heb staan janken.

Vino en tapas

Hier kan ik kort over zijn. Ik volgde als een kip zonder kop, want ik begreep niets van Sevilla. We hebben heerlijk gegeten, een wijntje gedaan en ik heb ondanks alles een heerlijke dag gehad.

Conclusie: ik ga nog heel hard genieten van mijn camper avontuur, maar alleen een citytrip doen vind ik dus niet leuk! Ik geniet er niet van, los van de tranen. Je kunt met niemand delen wat je ziet, bij een citytrip horen terrasjes, lekker eten en drinken en daar geniet ik gewoon niet van alleen.

En dat is oké!