Toen ik 22 jaar was, heb ik een zomer, tussen twee schooljaren in, in Chersonissos gewerkt. Alleen op reis, eerder gezegd, op avontuur. Werken en wonen in het buitenland, voor 2 maanden. Vanaf dat moment ben ik altijd blijven roepen, ooit ga ik nog een keer! Maar dan goed, als in, geen seizoenswerk in een vakantieoord voor jongeren, maar echt een jaar ergens wonen, werken en een leven opbouwen.
Dat is gelukt, in december 2019 had ik mijn sollicitatiegesprek, vrijdag de 13e welteverstaan en op 20 januari 2020 zat ik in het vliegtuig. Huis en haard achtergelaten, voor dat avontuur van één jaar!
Tilburgse ben ik nog steeds, zo heb ik in de afgelopen 6 jaar nog geen enkele keer carnaval overgeslagen (op corona na) want daar moet ik bij zijn. Het kan ook niet anders natuurlijk, als je op 11-11 geboren bent 😉
Maar wat maakt het nu echt dat ik hier zo happy ben, en dat in Nederland toch minder was? Aan mijn familie en vrienden ligt het niet, die zijn fantastisch! Maar wel aan het geplande & gehaaste leven in Nederland, en het altijd ‘moeten’, wat vind ik dat toch verschrikkelijk.
Het leven in Spanje is veel meer per dag. Er is altijd wel iemand die iets wil doen, of het nu een terrasje pakken is, samen eten, gewoon even kletsen en daarna weer door of zelfs samen sporten. Eigenlijk kán je hier alles samen doen als je dat wil. En heb je een keer geen zin? Ook geen probleem! Je hebt geen eens een reden nodig om af te zeggen, het komt gewoon even niet uit, je hebt geen zin, of het liep anders dan gepland. Allemaal prima, en we zien elkaar snel! Heerlijk vind ik het. Geen datum toegestuurd krijgen voor over 5 maanden, wanneer ik vraag om iets leuks te doen. Ik heb zin om nu iets leuks te doen! Geen idee of ik het ‘3e weekend van oktober’ (hypothetisch gezien) zin heb om iets met jou te doen.
En weet je wat nu juist zo leuk is, gebaseerd op de vriendschappen in Nederland. Die zijn juist nog hechter geworden. Wanneer heb jij nou voor het laatst met je vriendinnen gelogeerd, of samen aan de ontbijttafel gezeten in je pyjama? Ja, iedereen slaapt dus altijd lekker bij ons. En van die kleine momentjes, aan de ontbijt tafel, geniet ik echt!
Soms krijg ik ook de vraag: Maar Mies, als je dan weer in Nederland bent, hoe ervaar je dat dan? Want het leven gaat daar verder als jij er niet bent. Klopt, natuurlijk gaat dat door! Maar daar ben ik nog altijd onderdeel van. Het maakt niet uit hoe ver je van elkaar weg bent, bij echte vriendschappen weet je ook op afstand wat er in elkaars leven speelt.
Maar, zitten er dan helemaal geen nadelen aan het emigreren? Natuurlijk wel! Ik heb echt twee levens. Een leven in Spanje, en een leven in Nederland. Met in beide landen vriendengroepen, (gekozen) familie en in beide landen dus je sociale contacten te onderhouden. Dus ja, ik ben soms wat traag op WhatsApp.
En je mist ook momenten. Je kan niet meer bij elke borrelavond zijn, een festival met je leukste vrienden, een etentje met de meiden. Of gewoon er zijn met sinterklaas en je neefjes en nichtjes (en ik heb er veel, want ik vind dat de kinderen van mijn beste vrienden ook mijn neefjes en nichtjes zijn) blij en gespannen zien voor de komst van de goedheiligman.
Maar ook in verdrietige periodes wil je niets liever dan dicht bij elkaar zijn. Toen mijn papa plotseling overleed ben je opeens heel ver weg wanneer je dat telefoontje krijgt. Hoe fijn en leuk ik het hier ook heb, dan wil je niets liever dan thuis zijn. Want thuis is nog altijd Nederland als het erop aankomt. Je wil niet alleen het verdriet samen delen, maar ook er voor elkaar zijn, en daarnaast, voor mij ook een heel belangrijke; met mensen zijn waar je herinneringen mee kan delen. Dat je samen kan lachen om de fijne, leuke, grappige momenten. Die herinneringen heb je niet met je Spanje-familie.
Maar, ondanks alles, kies ik er nog elke dag opnieuw bewust voor om hier te wonen, mijn leven te leven en te genieten. Want ondanks de soms vervelende kanten, het gemis, is dit nog altijd de beste keuze die ik ooit heb gemaakt!
En omdat het voor mij nog elke dag als de beste keuze ooit voelt, wil ik daar écht iets mee doen. Zo kwam ‘Mies neemt je mee’ tot stand.
De eerste 5,5 jaar van mijn Valencia avontuur heb ik gewerkt bij een klantcontactcenter, omdat ik de kans kreeg dit hier mee op te zetten. Dit heb ik 5,5 jaar met veel plezier gedaan, maar ik wilde nog meer uit mijn eigen avontuur halen en doen wat ik echt leuk vind!
Ik hou van reizen, avontuur opzoeken, nieuwe plekjes ontdekken én van schrijven. Zo kwam Mies neemt je mee tot stand en heb ik in april 2025 mijn vaste baan opgezegd om te gaan doen waar ik écht gelukkig van word.
Mies neemt je mee op dagtripjes, weekendjes weg en minivakanties.
