Ik werd afgelopen week, wederom, stoer genoemd. Nu snap ik dat ergens echt wel. Je ziet een meid alleen op reis, met een grote camper. Dus ik snap het, echt. Maar hoe stoer ik ben, dat valt allemaal wel mee.

Ik beloof btw nu al, dit wordt mijn laatste ‘negatieve’ blog. Hierna herpak ik mezelf en gaan we weer die-hard genieten!

Rust, strand en chillen in Cádiz

Vanuit Sevilla ben ik vrijdagochtend richting Cádiz vertrokken. Ik ben op tijd opgestaan, zodat ik vroeg hier zou zijn en dan kon het genieten weer beginnen. NOT!

Om exact te zijn, ik ben in El Palmar de Vejer. Ik meen echt, het is fantastisch hier! Wel als je met iemand samen bent, en vooral niet alleen. In mijn geval. Hoe ik in het leven sta.

Ik sta op parking Nomada El Palmar P4N code: 403830. Dit ligt mega centraal. Je staat binnen 10 stappen op de boulevard/strand, met zowel links als rechts alleen maar barretjes, restaurantjes, winkeltjes. Helemaal gezellig.

Je kan naar het strand, een surfles nemen en eigenlijk jezelf gewoon onder laten dompelen in deze vibe. Want die is, wat ik van afstand heb gezien, fantastisch! Al hoor ik de muziek van een afstand en zit ik dit verhaal te typen, op zaterdagavond, want ik geniet daar niet van alleen.

Ik ga het gewoon zeggen: ik had een k*t dag

Maar, terug naar hoe ik mezelf voel en hoe mijn ervaring is. Vrijdagochtend hier dus aangekomen en ik werd echt direct overprikkeld. Geen overprikkeling waarvan je weet, even een uurtje uit de drukte en dan ben je er weer, nee overvallen. Dat eerder.

Ik dacht: Mies ga lekker richting zee. Even uit de negatieve spiraal die je in Sevilla had, genieten want alleen op het strand liggen vind je wel heerlijk.

In plaats van dat me dat lukte, voelde ik me gewoon even k*t. Ik voelde me klote, alleen, eenzaam, zielig. Echt even alles tegelijkertijd. Ik MOET van mezelf alleen kunnen lunchen, ik MOET van mezelf alleen een drankje kunnen doen. IK MOET, IK MOET, IK MOET. En waarom moet ik toch zoveel van mezelf?

Dat is denk ik iets wat al mijn hele leven terugkomt. Ik MOET sporten, ik MOET minimaal 10.000 stappen zetten, ik MOET altijd een gelikt huis hebben, ik MOET minimaal een uur met Joy wandelen, ik MOET op al mijn berichtjes reageren. En waarom moet dat allemaal? Waarom benader ik het niet als ‘ik wil graag dit, en ik ga kijken wat vandaag haalbaar is?’ Nee, ik leef elke dag met een to do list. Deze maak ik als ik opsta en koste wat kost moet die af.  

Ik leg mezelf zo enorm veel druk op om altijd maar van alles te moeten, waarom is het niet oké als je iets niet kan of wil?

Ik MOET helemaal niets!

En dit is het dubbele van alles. Wanneer iemand tegen mij zegt dat ik iets moet doen, is mijn antwoord standaard: ik moet niets! Ergens met een knipoog. Maar je snapt wat ik bedoel.

Maar, van mezelf moet ik juist altijd van alles.

Het is oké

Wat als ik het nou eens anders ga benaderen? Of simpelweg het oké vind als ik ergens geen plezier uit haal?

Ondanks dat ik diep van binnen weet dat echt helemaal niemand met mij bezig is, omdat iedereen ‘te’ druk met zichzelf is. Lijk ik dat zinnetje toch te vergeten wanneer ik weer eens de uitdaging van mezelf aan moet gaan om wel alleen te lunchen.

Dus Mies, neem deze dag even zoals hij is. Je hebt vandaag meer gehuild dan gelachen en dat is oké. En precies die laatste woorden zijn hoe ik het in wil steken, en dat doe ik vanaf NU!

Het is oké dat ik er niet van geniet, geen plezier uit haal of het gewoon niet leuk vind om alleen te lunchen. Het is oké dat ik er geen plezier uit haal om alleen een citytrip te maken. Het is oké om niet altijd dezelfde seconde op iemand te reageren. Het is oké als je even een mindere dag hebt.

Het is oké.

Knop om en door

Dus we pakken ons ‘verlies’. Morgen nieuwe dag, nieuwe ronden, nieuwe kansen. We zien morgen wel wat de dag brengt. Ik heb deze camperplek voor 2 nachten betaald en Hollander als ik ben blijf ik morgen dus nog hier en we gaan er gewoon het beste van maken.

Ja, het waait enorm hard en er is code geel. Maar ook met code geel kun je op het strand liggen. Dat je dan gezandstraald wordt, zie je dan wel weer. Of ga even lekker een wandeling maken. Het komt goed.

En wat als ik het anders benader?

Dit is wat ik vanmorgen dacht. Als ik nu eens niet iets moet van mezelf, maar probeer het aan te gaan. En gewoon eens ga kijken wat ik ervan vind? Niet omdat ik het moet. Maar omdat ik het zo jammer zou vinden als ik er alleen niet van kan genieten.

Dus, zo vertrok ik vandaag zonder gegeten te hebben richting de boulevard.

En het is me gelukt. Ik ben ergens gaan zitten, heb een drankje besteld, notabene geluncht en daarna ook nog een wijntje gedaan. Het was oké. Prima. Heb ik er enorm van genoten? Dat niet per se, ik vind het toch gezelliger om met iemand te lunchen, te kletsen, goede gesprekken te hebben of gewoon domweg te lachen om onzinnige dingen.

Maar het was goed zo. Ik ben trots dat ik het gedaan heb. En ook weer een stukje duidelijker waarom het vandaag wel lukte en gisteren niet.

Omdat ik het anders benader. Ik moet het niet, ik ga gewoon kijken of ik me er goed bij voel. En vandaag voelde ik me er goed bij. Het was rustig, overdag, dus het is helemaal oké om met een boekje op het terras te zitten. En daar voel ik me op een vrijdagavond niet fijn bij.

Wederom: en dat is oké.

Meid, heb je ook nog genoten?

Zeker! Na de lunch ben ik lekker naar het strand gegaan. Ja, ik werd gezandstraald, maar toch even lekker gelegen. Boek gelezen, wat appjes beantwoord en ook gewoon even in het hier en nu geweest.

Daarna een koude douche op mijn camperplek en voor de camper nog even van het zonnetje genoten.

As we speak zit ik te genieten van de muziek van de boulevard. Bedenk ik me opeens dat ik helemaal geen foto’s heb gemaakt voor deze blog, want ik ben niet gemaakt voor de online wereld waarin ik mezelf film als ik moet huilen. Dus jullie krijgen oude foto’s voorgeschoteld. Sorry!

Voor de laatste keer: ook dat is oké