Dit heb ik afgelopen vrijdag denk ik zo’n 136 keer gezegd binnen 4 uur tijd. Mezelf toen ook afgevraagd: wat ga ik in hemelsnaam doen? Wat doe ik mezelf aan?! Ik heb een huis in Spanje waar het deze week nog 30 graden was. Nee, ik maak de keuze om terug naar Nederland te gaan. En dat dan ook nog eens in deze tijd van het jaar. Het lijkt hier wel -10. Mijn god! Als ik dit nou in april had besloten had ik nog een beetje kunnen wennen qua overgang. Maar nee, als Mies iets in haar kop heeft, zit het niet in haar kont.

De tering is mijn nieuwe favoriete stopwoord. Eerlijk, gevalletje beter goed gejat dan slecht verzonnen. Want dit heb ik zeker overgenomen van iemand anders. Dus we spoelen even terug naar afgelopen woensdag.

Hiken in de bergen van Bunol met Nuestra Aventura

Een van mijn liefste vrienden heeft een eigen bedrijf met de meest prachtige hikes die hij aanbiedt in de omgeving van Valencia. Afgelopen woensdag stond er een grote groep op de planning, een uitje vanuit school met dertig personen heeft bij hem een hike geboekt en daar kwam de vraag: Mies zou jij mij die dag willen helpen? Je loopt gewoon de hike mee, dat er meer begeleiding bij is. Jij sluit dan de rij, zorg dat de groep bij elkaar blijft en gewoon lekker een beetje kletsen.

Natuurlijk wil ik jou helpen! Ik heb dan wel visite, dus ik check wel even of de girlfriend dit ook ziet zitten. Aangezien zij een enorm natuurmens is, was ze zo om. ‘Maar Mies, wat wordt er van mij verwacht dan? Niet dat ik begeleiding moet bieden o.i.d. toch? Want ik weet natuurlijk niets te vertellen’. Nee mop, het is duidelijk dat wij dit niet standaard doen en enkel helpen omdat het een grote groep is.

Het blijkt maar weer dat soort, zoekt soort echt bestaat. Wij kregen dus samen de ‘taak’ om achteraan te lopen en te zorgen dat de groep bij elkaar bleef. Wie er ook achteraan liepen? De klagers. Sorry mannen, maar volgens mij hebben jullie deze stempel wel verdiend en heb ik jullie deze dag ook meermaals zo genoemd.

Ze hadden een kater, iets te diep in het glaasje gekeken en iets te laat thuis. Na 200 meter begon het zuchten al, of het nog ver was, hoe lang de hike in totaal eigenlijk was? Of er pauze zou zijn? Etc. Etc. Etc. Als je mij (en de vriendin die ik bij me had) een beetje kent, weet je dat wij hier héél goed op gaan. Ik zie het ook niet als zeuren, gewoon mededelen wat je op dat moment voelt en ervaart.

Wij hebben echt alleen maar gelachen. Bedankt mannen! En ons nieuwe stopwoord is door deze dag dan ook DeTering geworden. Dit horen we als een woord, zoals een van deze mannen dit zei. Het liefst zou ik een audio fragment toevoegen hoe dit klonk als hij het zei, maar fantastisch.

Oh en jongens, vergeet niet te genieten hè!

We hebben NIET geëscaleerd

En dat is voor ons doen gek. Want wij houden allebei nog altijd van stappen, dansen, muziek en een goede borrel. Nee, we waren niet ziek. We hebben gewoon echt genoten van samen zijn, avondjes thuis. Wel met een lekker wijntje, maar niet dronken naar bed.

Wel genoten!

Dinsdag kwam de meid aan, lekker op tijd. 09:50 uur landde ze. Pak van haar hart, want alleen vliegen. Trots op je vriendin! Taxi Mies stond klaar, geen plan, geen wensen, gewoon genieten.

Richting Valencia stad dan maar, lekker wat lunchen en verder zien we het allemaal wel. We zijn neergestreken bij Brunch Corner – La Virgen. Uiteraard wel met een heerlijke Mimosa. Vanuit daar heerlijk even door de stad geslenterd, aangezien ik hier zelf eigenlijk nooit meer kom, vind ik dat weer opnieuw leuk.

Door naar Pintxo i Trago, een heerlijk pintxo barretje met goede wijn (en cava en sangria). Voordat je direct denkt, er komt een middag aan met terras hoppen. Niets is minder waar, we zijn hier gaan zitten en niet meer omhoog gekomen tot we naar huis gingen. Een heerlijke middag met veel kletsen, praten, serieuze gesprekken, maar ook tranen gelachen.

Op naar huis, boodschappen doen, een lekkere wandeling maken met mijn hondenkind om vervolgens op de bank te ploffen met pizza en de Roelvinkjes. Als ik toch iets heerlijk vind, is het als je met vriendinnen ook gewoon op de bank kan chillen zonder dat je altijd aan hoeft te staan en van alles móet doen.

Geen Marina Beach Club voor ons

Het enige wat al weken gepland stond was stappen op woensdag. Als je het mij vraagt, nog steeds dé beste dag voor een stapavond in Valencia. JipJop bij Marina vind ik echt het leukste feestje. En, in de winter ben ik nog altijd fan van de Rumboo op woensdag, al ben ik daar inmiddels wel echt te oud voor eigenlijk. Maar hé, je moet zelf de slingers ophangen.

Dus, na de hike lekker chillen aan het zwembad. Een powernapje, want we zijn de jongste niet meer. Om vanavond lekker te gaan dansen. Eerst even naar de haven, standaard ritueel voordat ik naar Marina ga en daarna dus door naar de Beach Club.

Of toch niet? Nee, toch niet. We hebben zo heerlijk zitten borrelen in de zon aan het zwembad, alles op het gemakje. Tot we tot het besef kwamen dat het half 11 was toen we klaar waren met eten. En dan opeens woon ik echt ver weg van Valencia. Het is maar een half uurtje, maar het voelt dan opeens als een hele onderneming. Voordat we een keer klaar zouden zijn met omkleden, daar heen zou het zeker 00:00 uur zijn. Dus wat doen we?

We kozen voor de bank. Lekker binnen, warm, inclusief dekentje op de bank maar weer doen waar we goed in zijn. Uren met elkaar kletsen. Wat zoals altijd afwisselt tussen praten, écht praten en lachen.

Paella eten aan het strand

Laten we dan ten minste één ding doen wat nog een beetje met Spanje te maken heeft. Want die pizza van avond een en de spaghetti van avond twee hebben weinig met Spanje te maken. De wijntjes ook niet.

We hebben gereserveerd bij Mikkonos Beach Club aan het strand bij Playa El Saler. Reservering om 15:00 uur, dus we zijn er om 15:45 uur. Lekker Spaans op tijd meiden! Ik vind het niet helemaal onze schuld, ja, we waren iets te laat vertrokken. Maar de uitgebrande auto op de snelweg die ieders aandacht had zorgde toch voor wat vertraging. Aldus mijn verhaal tegen de serveerster toen we binnen kwamen.

Nu is de uitgebrande auto wel een feit. Dat het daardoor extra druk was, niet. Wel file met de stad in rijden, maar dat had ik wellicht zelf ook van tevoren op dit tijdstip kunnen bedenken.

Kan ik mezelf als het over verkeer gaat ook verschuilen achter mijn 5 voor aardrijkskunde op de middelbare school?

Paella Valenciana y Sangria Blanca

Als ik iets lekker vind, is het de witte sangriavariant, die hadden ze hier. Wel enkel een kannetje. Dat moet dan maar.

We zaten heerlijk in de zon, met onze zomerjurkjes want het is gewoon nog steeds 30 graden! Heerlijk! Drankje erbij. Wat heeft een mens nog meer te wensen?

De paella was lekker, maar wat is dit toch altijd veel eigenlijk, he! Gelukkig is het heel normaal om een doggy bag mee te krijgen als je de pan niet volledig leeg hebt kunnen eten.

Na een heerlijke middag op het terras was het tijd voor wat beweging. Voor ons, maar ook voor het hondenkind. Lekker het strand op, slippertjes uit en heerlijk door het water lopen. Hond los, de enige plek waar ik haar los durf te laten, dus je kon haar niet gelukkiger maken.

Fotoshoot meegepakt, parels zijn dit geworden kan ik je vertellen! Op naar huis. We zouden lekker tapas eten, gewoon thuis op de veranda. Laatste avond alweer en daarbij moest er ook nog een koffer ingepakt worden. Want er staat weer 11 dagen Nederland op de planning.

Side note: we zijn vertrokken vrijdagochtend met een goed gevulde koelkast, altijd handig als je weggaat, want we hebben hier nog niet eens een hap van op.

De date kreeg een herkansing

Nadat ik dus 136 keer in vier uur tijd gezegd heb dat ik het enorm koud vind in ons kikkerlandje stond er wel gelijk alweer een activiteit op de planning. De date had iets gepland.

Deze keer had hij er wel over nagedacht. Ik zie het maar een beetje als een pannenkoek, de eerste mislukt ook altijd. Dus good choise dat ik hem een herkansing heb gegeven.

Ik ga er kort over zijn. Het was gezellig. Daar hou ik het bij voor nu 😉

Kinderverjaardagen zijn de beste verjaardagen

Ik weet niet of dit bij iedereen zo is in de vriendengroep, maar wat vind ik kinderverjaardagen toch fantastisch! Vroeger waren de feestjes gewoon op vrijdag- of zaterdagavond, van de ouders. Iedereen die kinderen heeft, heeft dit geskipt voor mijn gevoel. Nu zijn de verjaardagen die gevierd worden van de kinderen. Op zaterdagmiddag. Love it!

Deze keer stond de verjaardag van mijn nieuwste vriendin op de planning. Hoezo nieuwste vriendin? Nou, omdat deze kleine, grote meid het in het begin dat we elkaar leerde kennen maar spannend vond om mij een knuffel te geven, of iets tegen mij te zeggen. Om vervolgens als ik weg was tegen haar mama wel naar mij te vragen. Of aan haar mama te vragen wanneer Mies weer langs kwam.

Tot het kantelpunt. We zagen elkaar weer op een andere verjaardag, en ze kwam echt aangerend. Ik kreeg een enorm dikke knuffel. Of ze kwam naar me toe, Mies ik zocht jou. Oh, wat is er dan schatje? Niets, ik zocht je gewoon even. Gevolgd met weer een knuffel. Samen op het springkussen, samen ijsjes brengen aan de grote jongens, samen foto’s maken. Yes, we zijn nu echt vriendinnen.

Om thuis te komen en tegen mama te zeggen: mama, ik heb het gewoon gedaan. Ik heb Mies geknuffeld. Om een week later gebeld te worden door haar, wel samen met mama want: Mama, zullen we tante Mies even bellen?

Veeg mij maar weg, dan smelt ik. Schatje. Dus ja, we zijn nu officieel vriendinnen!

Heel de dag samen gedanst, kunstjes gedaan, op het springkussen, dezelfde jas aan want er kwam vandaag iemand die ook zo een jas had, verkleedpartijtjes, spelletjes spelen. Ik ben van alle markten thuis. Want ik vind dit dus echt fantastisch!

En dan, dan is het tijd voor de grote mensen. Overdag staat volledig in het teken van de kinderen, vind ik leuk, ik hou ervan. Maar als ze dan eenmaal op bed liggen, dan geniet ik nog steeds. De shots komen op tafel, K3 wordt ingeruild voor André Hazes en het was nog lang gezellig.

Padellen met een kater

Succes gegarandeerd kan ik je vertellen. Ik kan mezelf niet herinneren wanneer ik voor het laatst echt een enorme kater had. Weet niet of dat een goed of slecht teken is? Maar het overviel me nu dus enorm. Wat was ik beroerd. Maar écht beroerd.

Het was inmiddels kwart voor tien, over een uur moest ik op de padelbaan staan. Nu nog op de bank liggend met een emmertje naast me, de auto die ik in de Reeshof heb laten staan, geen idee hoe ik daar überhaupt kom. Geen idee hoe ik mezelf überhaupt omhoog moet hijsen en mezelf in m’n sportkleding moet steken.

Afzeggen is een optie! Mies, herpak jezelf. ’s Avonds een grote meid, ’s ochtends een grote meid. Je gaat padellen, daarbij gunnen deze mensen jou om met jou te padellen. Zij zijn goed, heel goed. Kom jij aan, twee jaar lang geen racket vastgehouden. Dus je gaat die baan op. Al leg je daar een powerbarfje, je gaat.

Met de ziel onder m’n armen kwam ik aan, uiteraard te laat. Ik was al lang blij dat ik er was, dat mijn nichtje mijn held was en mij naar de Reeshof wilde brengen. In pyjama, kind in pyjama in de auto en dit doen we voor elkaar. Nogmaals: bedankt lieveling!

De andere drie staan al lekker te spelen, het ongemak droop van m’n lichaam af. Enerzijds een kater, aan de andere kant ook gewoon zenuwen. Ik heb dit zo lang niet gedaan en jullie doen dit 3, 4, 5 keer per week. Dus toen ik eenmaal een beetje op m’n gemak was en ook nog af en toe een bal kon slaan waarvan ik dacht, best prima Mies was de tijd eigenlijk al weer om.

Dus ik wil graag een herkansing. En dan beloof ik plechtig: ik drink niet de avond van tevoren! En ik kom op tijd, dat ook.

Terug in de tijd

Als ik hier weer kom wonen, laten we dan ook oude gewoontes oppakken. Samen met twee vriendinnen naar de Zeven Geitjes gegaan, waar we elkaar jaren geleden nota bene ontmoet hebben. Geen liefde op het eerste gezicht, wel liefde en dus vriendinnen al ruim 21 jaar.

Vroeger, toen we nog jong waren, waren onze ouders hier eigenlijk altijd op zondag. Wij aan het werk, zij aan de borrel en als we klaar waren schoven we lekker aan. Wat was dit toch een prachtige tijd.

Dit gaan we over doen, ik niet als ouder maar mijn vriendinnen wel. Lekker in de zon zitten met mijn beste vriendinnen, kindjes lekker spelen, af en toe een knuffel krijgen. Je kan mij op zo’n dag niet gelukkiger maken.

Het was een prachtig weekend. Korte nachtjes, want dronken, laat of wat dan ook maakt tegenwoordig niet meer uit. Om half acht ben ik gewoon wakker. Voor de moeders/vaders onder ons waarschijnlijk uitslapen, ik vind dit vroeg op zaterdag of zondag.

Om acht uur dan ook volledig ingestort op de bank met een filmpje en vandaag weer een nieuwe week voor de boeg. Ik probeer het nog een keer: ik ga mijn leven serieuzer aanpakken. Doordeweeks geen gezuip meer. Ik trap nog een beetje in m’n eigen loze beloftes want eigenlijk weet ik nu al dat ik dat ‘back to basic leven’ pas echt ga inzetten als ik weer in Nederland woon. We gaan de komende tijd nog van alles en iedereen genieten en daarna is het terug naar het normale.