Een vriend van mij en ik roepen het al maanden, er lijkt geen einde te komen aan deze zomer. Hij heeft dan ook meer dan eens gezegd: geef deze meid een eigen reality serie! Hoge kijkcijfers gegarandeerd.

Maar het is dan nu echt ten einde gekomen. En eerlijk, dat doet pijn. Ken je dat gevoel na een fijne vakantie? Of bijvoorbeeld na Carnaval of de Tilburgse Kermis, ik kan dan echt een paar dagen van slag zijn. Ik heb het dan zo fijn gehad, van ieder moment genoten dat het daarna een beetje voelt als liefdesverdriet. Ik kan het niet goed uitleggen, maar zo’n weemoedig gevoel in je buik. Dat het echt voorbij is.

Precies dat heb ik nu. Met het besef dat de zomer echt voorbij is. Ondanks dat het nog steeds lekker weer is hier, dus het heeft niet per se met de temperatuur te maken. Maar alles wat op de planning stond (of niet gepland was) lijkt voorbij. Iedereen heeft zijn resetknop weer ingedrukt en focust op het werk, we gaan Q4 in en de zomer lijkt dan echt voorbij.

Ik heb nog altijd geen werk

Wat ik dus gedaan heb? Precies, niets! Ik heb mezelf voornamelijk verveeld deze week. Erg eigenlijk, hè! Maar het is echt zo. Wat ik kan delen is mijn belgeschiedenis van afgelopen week, denk dat ik makkelijk aan de 15 uur kom die ik deze week heb afgebeld.

Nu heb ik natuurlijk niet helemaal niets gedaan, maar een spannende weekblog met de nodige escalatie gaat het niet worden. Aangezien ik voornamelijk thuis bezig ben geweest. De tuin DANA-proof maken. Geen idee natuurlijk of er ook dit jaar weer veel regen komt in het najaar, maar beter safe than sorry.

De Eetclub

Nog een belangrijk onderdeel van deze week. Ik heb in drie dagen tijd de serie ‘De Eetclub’ op Netflix gebinged. Ja, guilty! Ik hou van Nederlandstalige series, maar deze is echt weer een parel.

Ik zou er het liefst een hele recensie over schrijven maar ik wil ook niet spoilen. Ben wel benieuwd of jij de serie ook gekeken hebt en vooral wat je ervan vond. Laat het vooral even weten in de comments!

Nog een keer dat vliegtuig in

In mijn blog van vorige week schreef ik natuurlijk al dat ik 6 vluchten had in 12 dagen. Eerlijk is eerlijk, de laatste vlucht viel natuurlijk net in deze week. Aangezien ik afgelopen maandag thuiskwam vanuit Nederland.

Ik kan nu heel stoer zeggen: ik ben er even klaar mee, maar niets is minder waar. We zitten over precies 11 dagen gewoon weer in dat vliegtuig.

Sorry mama, je moet weer op en neer naar Eindhoven. Ik hoor het haar afgelopen maandag nog zeggen. Ik ben er wel even klaar mee, dat op en neer gereis naar Eindhoven. Nou mam, dan heb je geluk. De volgende keer als ik naar Nederland kom vlieg ik samen met een vriendin, ik zal vragen of ik met haar mee kan rijden, word jij een keer gespaard.

Oeps. Deze desbetreffende vriendin zegt letterlijk een uur geleden aan de telefoon tegen mij: Oh fijn dat we samen kunnen vliegen, hoef ik maar een keer alleen. Weet alleen nog niet hoe ik thuis kom, want ons pap en ons mam zijn een weekend weg, dus die kunnen mij niet ophalen.

Uhm. Geeft niet mop, ik vraag mama wel weer…

Heb je dan écht niet gedronken deze week Mies?

Dat wel, zeker. Maar niets vergeleken met de afgelopen 6 maanden. Ik heb letterlijk alleen een dinsdagavond geborreld met de parel uit het zuiden. Door al mijn tripjes en haar aankomende vakantie zouden we elkaar anders lang niet zien. Dus zij kwam gezellig eten een dinsdag en met alle spannende verhalen die ik weer meegenomen had uit Nederland hoorde daar uiteraard een borrel bij.

Ook heb ik maandagavond de compagnon nog even snel geknuffeld omdat ook zij op vakantie gaat én heb ik het weekend afgesloten met de vriendin in de bergen. Ja, daar woont ze ook. Ik ook, maar zij nog meer, nog mooier, nog beter uitzicht.

Heerlijke lange avondwandeling gemaakt met onze hondenkinderen, nog even lekker gekletst en toen naar huis. Dat kan ik toch zo heerlijk vinden, het hoeft niet direct urenlang te zijn, een hele dagplanning of liters wijn (zeg ik ha ha) maar gewoon even samen wandelen, twee uurtjes kletsen en ieder zijn/haar eigen ding weer.

Aftellen                                               

En zo hebben we dus de week overleefd met maar één dag wijn, graag een applaus! Ik tril niet eens, had er ook geen behoefte aan. Dus het stigma dat ik een alcoholprobleem heb, kunnen we direct begraven, ik ben een gezelligheidsdrinker.

Volgende week zal er wel geborreld worden en goed ook. De liefste komt drie daagjes deze kant op en daar heb ik echt héél véél zin in.

Dus hou je hart vast voor de weekblog van 12 oktober. Dan heb ik én drie dagen de vriendin over de vloer gehad en een weekend Nederland te beschrijven. Succes gegarandeerd.