26
okt
Ik vraag mezelf echt af hoe influencers dit doen?! Hoe kan je elke dag leveren? Soms is het toch allemaal gewoon even niet leuk? Een grote shit show dus!
Exact de reden dat ik véél later lever dan dat jullie van mij gewend zijn. Dat ik dan vragen krijg ‘heb jij deze week geen blog?’ doet dan wel weer goed. Dank daarvoor! Ik vind het zelf super leuk, maar blijkbaar wordt het dus echt gelezen.
Maar goed, ik had er dus echt even geen zin in. Herkenbaar, duidelijke valkuil die ik heb. Als alles even stom is, kan ik geneigd zijn letterlijk alles even te laten. Nu heb ik niet per sé de ambitie, maar het bevestigt maar weer dat ik nooit een fluflu kan worden.
Is alles stom?
Nee, natuurlijk niet! Ik heb ook hele fijne dagen gehad vorige week. Of eerder, fijne momenten. Maar als je alles van mij leest is het geen verrassing dat ik in mijn een-na-laatste volle week in Spanje zit.
Momenteel kunnen mijn hormonen en gevoelens dus niet echt een keuze maken wat ze nu voelen. Ik kan onwijs hard aan het lachen zijn, om die lach af te sluiten met dikke tranen en dan ben ik ook echt ontroostbaar. Genieten zoals je begrijpt.
Ik ga jullie lekker in alles meenemen, dit gaat dus nog meer dan anders van links naar rechts. Van lachen naar huilen. Van ik wil hier blijven naar ik wil nu nog in de auto naar Nederland zitten. Ik maak de goede keus, nee Mies je bent echt een domme koe. WAT GA JE DOEN?
De laatste vlucht voor dit jaar
Waar ik in mijn blog van week 38 nog vertelde dat ik zes vluchten in twaalf dagen tijd heb genomen, heb ik afgelopen dinsdag mijn laatste vlucht voor dit jaar gepakt. Ik vloog voor de laatste keer terug naar ‘huis’. Dit was een ding! Ik liep met buikpijn over het vliegveld, voelde mezelf neerslachtig maar ook opgewekt en blij om naar huis te gaan. Want het voelt nog altijd alsof ik naar huis ga.
Dit was echter ‘pas’ dinsdag. We brengen de maandag nog in Nederland door en dat was o.a. een van de besefmomenten: wat ga ik doen? Het was zo enorm koud! Ik ben eigenlijk tien dagen lang redelijk verwend, met een zonnetje en prima weer. But, de maandag was andere koek. Gekkie als ik ben dacht ik dat het een leuk idee was om nog even bij het padel van een vriendin te gaan kijken. Alsof dat uur nog niet genoeg was, pakte ik daarna nog anderhalf uur mee bij een padelwedstrijd.
Binnen een half uur was ik drie koppen thee verder om nog enigszins warm te worden, maar op een gegeven moment zit je gewoon vol. Dit probleem heb ik overigens nooit met wijn, wel met thee. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik eigenlijk mijn moeder de schuld gaf dat ik het zo koud had. Ik vertrok met een vest en leren jack, hoezo heeft zij mij er niet op geattendeerd dat ik in Nederland was en dat geen outfit is voor een avond in de buitenlucht?
We hebben voor de vriendengroep in Spanje nog even wat inkopen gedaan uit de Nederlandse supermarkt en toen was het toch echt tijd om die laatste vlucht te pakken, voor dit jaar. Want ik ga ook in 2027 niet bijdragen aan een ‘gezonde’ CO₂-uitstoot. Want ik hoop toch echt wel elke twee maanden minimaal hier te zijn en te knuffelen.
Met buikgriep thuis komen
Dan denk je, ik ga nog maximaal van alle dagen genieten. Not! Ik stapte het vliegtuig al uit met enorme buikpijn. Een vriend van mij stond klaar als taxi, we hebben zeker gekletst. Maar die hoorde ook de zin: Ik heb zo’n buikpijn. Of ik poep direct in jouw auto. Of ik kots in jouw auto. Ik weet nog niet waar ik mezelf het prettigste bij voel.
I know, too much information. Korte versie: ik begon mijn thuiskomst met buikgriep.
Shit regelen en borrels
Om in de term te blijven, ja er moet ook een hoop shit geregeld worden. De gezamenlijke rekening moet opgezegd worden, de paspoorten voor Joy en Cookie moeten in orde zijn, postbus opzeggen, doggy day care regelen voor Joy en niet te vergeten (echt heel belangrijk) mezelf inschrijven bij de plaatselijke padelclub.
Dat is vrijwel allemaal geregeld nu. Ik heb deze week veel vinkjes kunnen zetten. Maar totaal niet genieten en wil ik er dus absoluut niet al te veel woorden aan vuil maken in mijn blog. We gaan dus door naar de borrels.
Dat begon deze week op donderdag. Dus ik vind het een nette score. Waarom nette score? Nou, ik ben afgelopen week aangesproken over mijn blogs. Met name het feit dat het de indruk kan wekken bij mensen die mij niet kennen dat ik een alcoholprobleem lijk te hebben. Dat lijkt niet, dat heb ik.
Nee, zonder dollen. Ik ben een gezelligheidsdrinker zoals ik al vaker gezegd heb. De ene week piek ik vaak. De andere week piek ik minder.
Enfin, donderdag dus tijd voor de eerste borrels. Niet eens gepland. Mijn afspraken liepen allemaal enorm uit, welkom in Spanje. Ik moest nog iets afgeven bij een vriendin. We stonden eerst al ruim 20 minuten te kletsen, maar vonden toch dat het een goed idee was om er maar gewoon bij te gaan zitten en de fles open te trekken. Hadden we allebei wel verdiend vandaag!
Jongens, deze hakte erin! Dit zal vast en zeker te maken hebben met bepaalde factoren. Hoe ik mezelf voel, het verdriet wat ik heb én daardoor niet zo goed voor mezelf zorg. De buikgriep van de dag ervoor zal ook niet bijgedragen hebben.
Maar goed, zoveel hadden we dus niet gedronken. Al voelde ik mezelf alsof ik 14 flessen op had binnen een uur tijd. Ik weet ook niet hoe ik thuisgekomen ben, of het verantwoord was. Ik was thuis. Dat was het belangrijkste.
Met mijn dronken harsens nog even medicatie aan Cookie gegeven. Succes! Het beest heeft de halve nacht schuimbekkend rondgelopen. Nu graag geen haatreacties over dat ik niet goed voor mijn beestjes zorg. Deze twee zijn mijn grootste liefdes, daar doe ik alles voor. Eet nog liever zelf uit de vuilnisbak dan dat zij iets tekort komen. Ik lig ongemakkelijk in bed, als Jut en Jul maar lekker liggen. Alleen dit ging gewoon heel even mis. My fault!
Ken je dat, dat je de volgende ochtend wakker wordt en denkt: Oke, heb ik alles? Ja, Joy is thuis. Mijn tas staat naast me. Telefoon (en e-smoker) liggen op mijn nachtkastje. Het zal wel goed zijn. Als we vergeten dat overal het licht aan stond, ik in kleren in bed lag en een zak chips naast me op het kussen.
Vroeg pieken
De vrijdag staat voor: aftrap van het weekend. Om de alcoholistische gedachten rondom mijn leven de kop in te drukken, ik heb deze vrijdag maar vier wijntjes gedronken. Eerste even geborreld bij de parel van het zuiden, even knuffelen en bijkletsen. Samen met nog een andere vriendin, aangezien Casa Spears haar deuren weer heeft geopend. Gevolgd door een etentje bij de vriendin en haar man, met ook maar twee wijntjes.
De zaterdag daarentegen is een totaal ander verhaal. Mijn god, escalatiegehalte ten top. Ik roep niet voor niets al ruim 1,5 jaar: Escaleren kan je leren!
11:30 uur hadden we afgesproken, met zijn vieren lekker de dag spenderen. Als afscheidsborreltje, maar deze meiden hadden ook nog een bedankje van mij tegoed. We beginnen de dag sportief met een wandeling met de hondenkinderen. Echter begon het zeuren al snel. Het was warmer dan verwacht. Ook hadden we onszelf niet helemaal goed voorbereid. Iedereen dacht hetzelfde ‘we zien het wel’.
We waren toch een berg aan het beklimmen. Wat geen probleem is, als ik was voorbereid. We waren voorbereid. De ene zei al: dan was ik niet meegegaan. Ik wilde vooral meer water bij hebben dan drie slokken. Uiteraard is er altijd één wel enthousiast en hobbelden we vrolijk mee. Thank god kwamen we onderweg mensen tegen en besloten we toch even te checken hoe of wat. Vanaf daar was het nog ruim een uur de berg op. Dit gaan we niet doen. We waren unaniem! Tijd voor borrels. Rapido naar huis.
Thuis de eerste flesjes open getrokken en de eerste afscheidscadeautjes gegeven. Je raadt het al, janken! Tranen vegen, we gaan genieten. Op naar Casa Diego in Montserrat. Belachelijk als je erover nadenkt dat ik ruim vier jaar in dit dorp woon en hier nog nooit geweest ben. Het is een aanrader! Het eten was fantastisch, de gezelligheid nog beter.
Dat vond ook de man naast ons aan tafel, waarvan ik eigenlijk dacht dat hij de manager was. Die had een fles Cassalla* die hij maar al te graag met ons deelde. Niet in een shotglaasje, om samen te proosten. Nee, hoofd naar achter, mond open en gieten tot ik niet meer kon. Succes gegarandeerd!
Gevolgd door toch nog wat shots, in wél een shotglaasje. En alsof dat nog niet genoeg was, ook na de twee flessen wijn, besloot de bediening toen we wilden gaan dat we nog een shotje van het huis kregen. Hier kozen we voor Tequila Fresa.
*Voor de niet Spanjaarden. Het is een shot en komt het meest in de buurt van Sambuca. Cassalla is een droge, typisch Spaanse sterke drank met een hoog alcoholpercentage. Tussen de 45% en 49%.
Ps. Denk je nou bij het lezen van al deze escalaties, zijn daar ook beelden van? Jazeker, maar dan verwijs ik je door naar mijn privé Instagram.
En we gaan nog niet naar huis
Genoeg. Dat woord kennen wij niet. Gaan lekker in Casa Spears verder borrelen. Boom box aan, de beste hits op en de flessen wijn op tafel. Maar voordat we daar waren, retourtje Mercadonna. Waar niet iedereen even blij met ons was. Vraag me niet hoe wij toch op de meest random plekken kunnen escaleren, het lukt ons. Voordat ik het door had zat ik in een winkelwagentje en werd ik rondgeduwd en deden we een spelletje wie als eerste een fruitsoort vast kon hebben.
Jup, mega kinderachtig! Wij vonden het hilarisch. Ik word nooit volwassen denk ik, het is zelfs erger geworden.
Ik durf niet te vertellen hoe laat het is geworden, wat er nog gedronken is want dan gaan mensen zichzelf weer zorgen maken. Dus: het was nog lang gezellig… En soms ook niet. Aangezien mijn emoties ook deze avond weer alle kanten op zijn gegaan. We hebben onwijs gelachen, gedanst, een concert gegeven op alle liedjes van André Hazes, maar ook dit heb ik wel afgewisseld met huilbuien. Wat oké is.
Precies dat is misschien wel het dubbele aan heel deze periode. Ik kan de grootste lol hebben, maar ondertussen knaagt er continu iets aan me. Het besef dat dit echt mijn laatste weken zijn hier.
Ik kan dan enerzijds heel hard voor mezelf zijn. Mies, je maakt toch zelf deze keuze. Stel jezelf niet aan, er zijn ergere dingen in de wereld. Wat zeker een feit is. Neemt niet weg dat het op het andere moment voelt alsof alles even wegvalt. We hebben het over een huis, mijn vrienden lopen niet weg. Ik geloof er heilig in dat die vriendschap blijft, dat hebben we samen in de hand en daarbij ben ik voornemens hier nog heel vaak te zijn.
Maar ik ben ook echt zo gek op mijn eigen plekje. Ik ben letterlijk verliefd op mijn eigen huis. En ook ja, er speelt ook een stukje emotie mee. Dit is het huis dat mijn (bonus)papa nog heeft gezien. Helaas maar een keer, maar wel gezien. Mijn bar is omgedoopt tot Eric’s bar, met zijn foto en zijn geliefde Erdinger. Een volgend huis, of het nu in Spanje of Nederland is, het is een feit dat hij dat nooit gaat zien. Nooit een voet binnen zal zitten. Waar ik herinneringen met hem heb.
Wat zou ik graag een teken van hem krijgen, dat hij mij vertelt wat ik moet doen. Wat wijsheid is. Dat het goed is, welke keuze ik ook maak. Ik weet dat hij sowieso trots op me is. Maar het is lastig.
De laatste dag van de week
De zondag sluit ik af met een late lunch met een vriendin. De meid ging zomaar Valencia stad weer eens in, het moet niet gekker worden. Heerlijk plekje in de zon, fantastische tapas en urenlang kletsen.
Op tijd thuis, fijn bij mijn beestjes en op naar een nieuwe week. Een week waar ik zin in heb omdat er leuke dingen op de planning staan, maar het zal wederom een week worden met tranen. Mijn laatste volle week in Valencia, in mijn fantastische huis, met mijn geweldige vrienden.
