Nou ja, nog niet helemaal en het ligt er ook maar net aan waar je woont of ik “back” ben.

Maar goed, woon jij in Nederland? Dan is de titel voor jou van toepassing. Vinden vast mensen leuk. Vast ook mensen die minder enthousiast zijn. Jup, ik ken mezelf. De een vindt me leuk, de ander niet. Of is het een gevalletje: je krijgt de variant die je verdient? De een zal over me zeggen dat ik fantastisch ben, snap ik. De ander zal me wellicht een bitch noemen, snap ik ook.

Mijn Spaanse familie

Mocht je mij (een beetje) kennen, dan weet je ook dat ik inmiddels alweer zeven jaar in Spanje woon. Zeven fantastische jaren, met de meest fantastische mensen om me heen. Een heel leven opgebouwd, een huis, Joy&Cookie, werk (nu even niet) maar het allerbelangrijkste: de meest fantastische vrienden om me heen heb. Je vrienden hier zijn niet enkel vrienden, het is je familie. Je maakt elkaars pieken mee, maar ook de dieptepunten. Je gaat met elkaar naar het ziekenhuis als dat moet, overlijden, DANA, eten brengen als iemand ziek is, auto’s lenen wanneer de een of ander er wéér mee stopt, dierenoppas, taxi spelen. Noem maar op. Het is zoveel meer dan vriendschap. Ik denk dat je het echte gevoel enkel kan begrijpen als je zelf ook ooit gemigreerd bent.

Voor de duidelijkheid, gelukkig waren er de meeste mooie momenten hoor. Heb ik twee bruiloften mee mogen maken, van dus die fantastische parels die ik mijn vrienden mag noemen. Samen kerst vieren, oudjaar, poolpartys, sleepovers, borrels, samen eten, samen sporten, kleur dates, gewoon bij elkaar binnen vallen omdat het kan.

Ik kan daar een hele blog over maken, het allerbelangrijkste is dat ik de wereld van deze mensen hou. En degene die dat zijn, weten precies dat het over hen gaat! ❤️

Een groot tranendal

Je kan jezelf voorstellen, dit was een week vol tranen. Na lang zoeken wat ik wil, waar word ik gelukkig van, welke keuze moet ik maken? Uren, dagen, maanden van twijfels is het woord eruit. Mijn hart ligt voor nu in Nederland.

Maar dat betekent ook dat ik hier een heel leven achter laat. Dit heb ik zeven jaar geleden al eens gedaan, alles en iedereen in Nederland achtergelaten voor dat avontuur in Spanje. Dat gaan we weer doen, want inmiddels laat ik hier ook een heel leven achter. En dat is intens verdrietig.

Ja, ik sta achter mijn keuze. Ja, ik voel rust in mijn lijf. Maar dat betekent niet dat het niet onwijs pittig is. Verdrietig is en het kut is om dat tegen je liefste vrienden te moeten vertellen.

Niet omdat ik arrogant ben, kan ik overigens soms zeker zijn, maar wel omdat we niet voor niets vrienden zijn. Als een van deze parels mij zou vertellen dat ze weg zouden gaan, zou ik gebroken zijn.

Wat me op de been houdt? Dat ik ook zin heb om met iedereen in Nederland weer intensiever contact te kunnen hebben. Dat ik weet dat de vriendschappen die ik hier heb echt zijn, dus die blijven, ook als ik niet meer om de hoek woon. Dat ik behoefte heb aan structuur, terug naar de basis. Een baan, een reden om op te staan. Sporten (waarschijnlijk word ik net als de rest van Nederland een padelgekkie). Dus echt even terug naar de basis.

En een zin die een van mijn lieve vriendinnen zei blijft me bij en helpt me om het iets lichter te laten voelen: Mies je moet het niet als definitief zien. Je bent gewoon verwend en hebt twee levens, twee huizen. De afgelopen zeven jaar was je meer hier (Spanje) en ging je regelmatig naar Nederland en nu doe je het andersom. Je woont even daar en bent regelmatig hier.

Thanks lieveling, want dat maakt me oprecht rustig.

Maar goed, je kan jezelf voorstellen: het was dus een pittig weekje, met de nodige tranen.

Van tranen tot escalatie

Wat doe je bij zulke gebeurtenissen, of zulke gesprekken? Juist, drinken! Waar ik vorige week nog heel braaf zei “ik heb maar een dag gedronken, goed hè!” Kan ik deze week zeggen: ik heb één dag niet gedronken.

Ik noem het balans.

Tijdens dit schrijven vraag ik mezelf opeens af wat ik in hemelsnaam dinsdag met m’n leven heb gedaan. Misschien moet ik toch minder drinken?  En kom ik tot de conclusie dat ik denk toen niet gedronken te hebben, donderdag ook niet want again code rood en gister ook niet. Het valt dus allemaal wel mee.

Het escalatiegehalte dus, daar waren we

Ik ben de week op maandag goed begonnen, had iets in te halen van de voorgaande week. Samen met de ex boyfriend veel in de tuin bezig geweest. Ondanks dat we allemaal geen weercursus gevolgd hebben, weten we inmiddels: oktober is drama seizoen. Dus laten we zo veel als mogelijk doen, mocht er weer veel water komen dat de tuin er goed bij ligt.

Onze lieve vrienden van de berg kwamen nog helpen en uiteraard sluit je dat af met een borrel. Waar “de berg” braaf rond 23:00 uur naar huis gingen, besloten de ex boyfriend en ik dat het een goed idee was om samen nog één wijntje te doen. Dit liep echter uit in een borrel tot 03:00 uur ‘s nachts en een ongeplande logeerpartij.

Als je het zo leest, is het misschien gek, maar het was fijn. Fijn dat we eens even een goed gesprek hadden na de break-up. Waarin we veel besproken hebben, maar ook weer samen hebben kunnen lachen. En het klinkt gek, maar ik denk dat het voor ons oké voelde dat hij bleef logeren. Als ik erover nadenk is het ook best gek haha. Dat hij in zijn eigen huis opeens logee is en in het logeerbed stapt. Ach, we kunnen denk ik alleen maar blij zijn dat het zo kan.

Woensdag ging ik de vriendin dit “stomme” nieuws vertellen. Again: escalatie. Het werd day drinking om 14:00 uur in de middag, aan het zwembad. Uiteraard kunnen wij het niet bij een wijntje houden, nee twee flessen verder was het pas genoeg.

Maar dikke prima, wat hebben we gelachen. Tranen over onze wangen rollend. En hoe fijn dat dan is, direct heel dubbel dat ik dan toch weer even denk: k*t, dit is dus straks niet meer. Maar jawel Mies, dit is er wel. Alleen dan meer gepland wanneer je hier bent. “Op vakantie”

Oh, niet vergeten, ik heb toch ook zeker nog 20 hele minuten gewerkt, met een knipoog. Laten we niet vergeten dat onze vriendin, de Kruikin ook nog even vakantie heeft en die moest af en toe ook haar wijn aangevuld krijgen.

Mooie test vraag: want heb jij eigenlijk al een Kruikin-embleem?

Door naar het weekend!

Een van de mooie dingen aan hier wonen? Je hoeft niets gepland te hebben en je kan binnen 10 minuten iets te doen hebben. Hup die auto in, Joy mee en richting Gandia.

Gaat het goed met Joy en Mini? (Poes van een vriend van mij) Vast wel. Komt goed. Wij willen elkaar zien en borrelen, dus ze moeten maar.

Ja, ook deze avond verliep weer niet rustig. We begonnen met een burgerlijke wandeling, dat verdient het hondenkind. Gevolgd door het terras en liters wijn. De laatste smaakte naar zeepsop, na dit doorgegeven te hebben, wat beantwoord werd met een zucht en een zogenaamd “nieuw” glas wijn, wat nog steeds exact hetzelfde smaakte, besloten we thuis verder te gaan borrelen.

Ik vroeg aan de man des huizes: gaan we borrelen of wil je bank hangen, serie en thee? Uhm, Mies. Jij vertelt mij net even tussen neus en lippen door dat je mij gaat verlaten, dus ik ga absoluut geen thee met jou drinken. Ok, check!

Met deze man kan het echt NOOIT NORMAAL, al geeft hij mij de schuld. Maar zo was het dus opeens half vier. Ik weet ook niet of we klaar waren, of dat de drank simpelweg op was?

We hebben van te voren nog wel onze verzamelingen met elkaar gedeeld. Ook met mensen die daar totaal niet op zaten te wachten of om gevraagd hadden. Maar dat is precies een jou probleem. Wil je met ons omgaan? Krijg je dit erbij. Sorry not sorry!

The day after voelden we dat we allebei de jongste niet meer waren. Zeker toen meneer van mij verplicht mee de hond moest gaan uitlaten want: nu kan het nog. Ja, ik doe aan emotionele chantage.

Het kind was niet vooruit te branden, en dan zeggen ze dat ik oud ben!

Stopt het nu dan alsjeblieft?

Nee, maar ook ik werd gechanteerd. Ik ging de girlfriend van het vliegveld ophalen, niet thuis geweest, hup gelijk door. Ook daar eenmaal binnen ging het zoals verwacht.

Madame had haar verhaal al in de auto gedaan over de vakantie. “En schat, hoe is het met jou? Jij nog spannende verhalen te delen? Wat leuke juice?” Uhm. Geen juice. Wel spannend.

Ja, m’n bekkie zei genoeg en beide vriendinnen wisten dan ook genoeg. Wacht, ik pak de wijn, werd er direct gezegd. Niet door mij, maar gelukkig dat iemand het zei. Ik kan dit niet vertellen met een glas water.

Ook hier stopte het uiteraard niet bij een wijntje en gingen we door totdat de koelkast leeg was. Ik wilde Sjaak spelen, maar dat werd niet getolereerd. Uhm, nee Mies. We zullen niet snel weer zo met z’n drieën zitten. Dus we gaan zo gewoon naar het VermutFest in het dorp. Oké dan maar weer.

Naar huis, douchen, omkleden, eten en de hort op. Montserrat, hier zijn we! Het was gezellig, maar we waren eigenlijk net te laat. Guilty! Ik was trage Harrie.

Dan doen we thuis nog maar een borrel, maar geloof het of niet. Ik voelde het even niet meer. Ik was even op, emotioneel op. Zonder dat ik gejankt heb, was ik toch op. M’n hoofd vol, ik voelde mezelf even klote. Ik wilde gewoon lekker naar huis. Samen met m’n beestjes, lekker thuis zijn.

En gelukkig heb ik ook in Nederland de liefste mensen om me heen. Die geen fysieke knuffel kunnen geven, maar wel naar me willen luisteren al is het telefonisch. Dat was fijn, dus uiteindelijk toch met een goed gevoel naar bed gegaan.

Sunday, funday

Alleen vandaag echt met thee. Er stond nog een vriendenstel op de planning die ik moest gaan vertellen dat ik wegging. Maar gelukkig reageerde ook zij superlief en eigenlijk zoals iedereen. Het is kut dat je weg gaat, maar blij dat jij de keuze voor jezelf hebt gemaakt. Rust hebt en denk dat iedereen het wel een beetje aan zag komen he? Alleen sneller dan verwacht.

En de beste man, wat is het ook een schatje, die zei: Mies, ik vind het echt jammer. Wij zien elkaar niet wekelijks, maar weer iemand minder op verjaardagen en feestjes, of degene die elk jaar de zomer opent met een poolparty. Dus weet eigenlijk niet of hij mij nou gaat missen, of m’n zwembad 😝

Verder lekker even thuis gehangen. Het was goed zo. Tijd voor m’n kindjes en even helemaal niets.

Ik heb echt de allerliefste vrienden!

Die heb ik zowel in Nederland als in Spanje. Maar deze is even voor iedereen in Spanje: dank jullie wel. Ik hou de wereld van jullie! Jullie hebben mijn avontuur gemaakt, door jullie heeft dit avontuur zeven jaar geduurd en door jullie zal ik altijd verbonden blijven aan Spanje.

Ik doe dan ook zeker niet mee aan de uitdrukking: uit het oog, uit het hart. Want ik kan mezelf geen leven zonder jullie voorstellen. Ik ga jullie enorm missen, maar het is geen definitief afscheid. Ik ga nog zo vaak hier zijn dat jullie denken: komt zij nou weer? Jij woont toch in Nederland?!

Jullie zijn fantastisch, stuk voor stuk ❤️❤️❤️